funny students

Өчигдөр хичээл заадаг дунд сургууль дээрээ очиж, англи хэлний хичээлд нь оролцсийн, тэгсэн багш нь "ЗАа шалгалтаа , эхлэх үү, та нар бэлэн үү?" гэсэн чинь нэг үймүүлдэг сурагч , "yes, we can!!! " кэкэккэ Тэгээд жоохон байж байгаад .... "yes, we can ", " yes, i can " кэкэккэ тэгсэн 1 хүүхэд багшаа Change ... Change ...ккэккэ

худалч хүнд мэдээ орсон орсон хүн болгонд Энэ Обама ах аймаар нөлөө үзүүлж байнаа, Энэ их итгэл, хүлээлтийг яаж 4н жилдээ биелүүлэхийг нь л харж сууцгаая, Том даваа даа, хэцүүхэн л 4н жил болох байх

Yes, we can!!!

Нөгөө гэрээ санаж хэд хоног гунихарсан охин өчигдөр юун гунихарах, Обама ах ерөнхийлөгч болоод, харь хамаагүй би хүртэл аймаар догдолж баярлачихсан, шөнө нь нойроо хугаслаад ёслолун ажиллагааг нь үзэж суудын байна,
Обама.гийн үг хэлэхийг нь хүлээж хүлээж тэрийг нь үзээл тас : ) ...
Зөвхөн америк биш, дэлхий нийтээрээ түүнээс их зүйлийг хүлээж байна,
тиймээ, бид нар өөрчилж чадна...

Barack Obama was sworn in as the 44th president of the United States and the nation's first African-American president Tuesday. This is a transcript of his prepared speech.

My fellow citizens:

I stand here today humbled by the task before us, grateful for the trust you have bestowed, mindful of the sacrifices borne by our ancestors. I thank President Bush for his service to our nation, as well as the generosity and cooperation he has shown throughout this transition.

Forty-four Americans have now taken the presidential oath. The words have been spoken during rising tides of prosperity and the still waters of peace. Yet, every so often, the oath is taken amidst gathering clouds and raging storms. At these moments, America has carried on not simply because of the skill or vision of those in high office, but because We the People have remained faithful to the ideals of our forebearers, and true to our founding documents.

So it has been. So it must be with this generation of Americans.

That we are in the midst of crisis is now well understood. Our nation is at war, against a far-reaching network of violence and hatred. Our economy is badly weakened, a consequence of greed and irresponsibility on the part of some, but also our collective failure to make hard choices and prepare the nation for a new age. Homes have been lost; jobs shed; businesses shuttered. Our health care is too costly; our schools fail too many; and each day brings further evidence that the ways we use energy strengthen our adversaries and threaten our planet. Watch the full inauguration speech »

These are the indicators of crisis, subject to data and statistics. Less measurable but no less profound is a sapping of confidence across our land -- a nagging fear that America's decline is inevitable, and that the next generation must lower its sights.

Today I say to you that the challenges we face are real. They are serious and they are many. They will not be met easily or in a short span of time. But know this, America: They will be met.

On this day, we gather because we have chosen hope over fear, unity of purpose over conflict and discord.

On this day, we come to proclaim an end to the petty grievances and false promises, the recriminations and worn-out dogmas, that for far too long have strangled our politics.

We remain a young nation, but in the words of Scripture, the time has come to set aside childish things. The time has come to reaffirm our enduring spirit; to choose our better history; to carry forward that precious gift, that noble idea, passed on from generation to generation: the God-given promise that all are equal, all are free, and all deserve a chance to pursue their full measure of happiness.

In reaffirming the greatness of our nation, we understand that greatness is never a given. It must be earned. Our journey has never been one of shortcuts or settling for less. It has not been the path for the fainthearted -- for those who prefer leisure over work, or seek only the pleasures of riches and fame. Rather, it has been the risk-takers, the doers, the makers of things -- some celebrated, but more often men and women obscure in their labor -- who have carried us up the long, rugged path toward prosperity and freedom.

For us, they packed up their few worldly possessions and traveled across oceans in search of a new life.

For us, they toiled in sweatshops and settled the West; endured the lash of the whip and plowed the hard earth.

For us, they fought and died, in places like Concord and Gettysburg; Normandy and Khe Sahn.

Time and again, these men and women struggled and sacrificed and worked till their hands were raw so that we might live a better life. They saw America as bigger than the sum of our individual ambitions; greater than all the differences of birth or wealth or faction.

This is the journey we continue today. We remain the most prosperous, powerful nation on Earth. Our workers are no less productive than when this crisis began. Our minds are no less inventive, our goods and services no less needed than they were last week or last month or last year. Our capacity remains undiminished. But our time of standing pat, of protecting narrow interests and putting off unpleasant decisions -- that time has surely passed. Starting today, we must pick ourselves up, dust ourselves off, and begin again the work of remaking America.

For everywhere we look, there is work to be done. The state of the economy calls for action, bold and swift, and we will act -- not only to create new jobs, but to lay a new foundation for growth. We will build the roads and bridges, the electric grids and digital lines that feed our commerce and bind us together. We will restore science to its rightful place, and wield technology's wonders to raise health care's quality and lower its cost. We will harness the sun and the winds and the soil to fuel our cars and run our factories. And we will transform our schools and colleges and universities to meet the demands of a new age. All this we can do. And all this we will do.

Now, there are some who question the scale of our ambitions -- who suggest that our system cannot tolerate too many big plans. Their memories are short. For they have forgotten what this country has already done; what free men and women can achieve when imagination is joined to common purpose, and necessity to courage.

What the cynics fail to understand is that the ground has shifted beneath them -- that the stale political arguments that have consumed us for so long no longer apply. The question we ask today is not whether our government is too big or too small, but whether it works -- whether it helps families find jobs at a decent wage, care they can afford, a retirement that is dignified. Where the answer is yes, we intend to move forward. Where the answer is no, programs will end. And those of us who manage the public's dollars will be held to account -- to spend wisely, reform bad habits, and do our business in the light of day -- because only then can we restore the vital trust between a people and their government.

Nor is the question before us whether the market is a force for good or ill. Its power to generate wealth and expand freedom is unmatched, but this crisis has reminded us that without a watchful eye, the market can spin out of control -- and that a nation cannot prosper long when it favors only the prosperous. The success of our economy has always depended not just on the size of our gross domestic product, but on the reach of our prosperity; on our ability to extend opportunity to every willing heart -- not out of charity, but because it is the surest route to our common good.

As for our common defense, we reject as false the choice between our safety and our ideals. Our Founding Fathers, faced with perils we can scarcely imagine, drafted a charter to assure the rule of law and the rights of man, a charter expanded by the blood of generations. Those ideals still light the world, and we will not give them up for expedience's sake. And so to all other peoples and governments who are watching today, from the grandest capitals to the small village where my father was born: Know that America is a friend of each nation and every man, woman and child who seeks a future of peace and dignity, and that we are ready to lead once more.

Recall that earlier generations faced down fascism and communism not just with missiles and tanks, but with sturdy alliances and enduring convictions. They understood that our power alone cannot protect us, nor does it entitle us to do as we please. Instead, they knew that our power grows through its prudent use; our security emanates from the justness of our cause, the force of our example, the tempering qualities of humility and restraint.

We are the keepers of this legacy. Guided by these principles once more, we can meet those new threats that demand even greater effort -- even greater cooperation and understanding between nations. We will begin to responsibly leave Iraq to its people, and forge a hard-earned peace in Afghanistan. With old friends and former foes, we will work tirelessly to lessen the nuclear threat, and roll back the specter of a warming planet. We will not apologize for our way of life, nor will we waver in its defense, and for those who seek to advance their aims by inducing terror and slaughtering innocents, we say to you now that our spirit is stronger and cannot be broken; you cannot outlast us, and we will defeat you.

For we know that our patchwork heritage is a strength, not a weakness. We are a nation of Christians and Muslims, Jews and Hindus -- and nonbelievers. We are shaped by every language and culture, drawn from every end of this Earth; and because we have tasted the bitter swill of civil war and segregation, and emerged from that dark chapter stronger and more united, we cannot help but believe that the old hatreds shall someday pass; that the lines of tribe shall soon dissolve; that as the world grows smaller, our common humanity shall reveal itself; and that America must play its role in ushering in a new era of peace.

To the Muslim world, we seek a new way forward, based on mutual interest and mutual respect. To those leaders around the globe who seek to sow conflict, or blame their society's ills on the West: Know that your people will judge you on what you can build, not what you destroy. To those who cling to power through corruption and deceit and the silencing of dissent, know that you are on the wrong side of history; but that we will extend a hand if you are willing to unclench your fist.

To the people of poor nations, we pledge to work alongside you to make your farms flourish and let clean waters flow; to nourish starved bodies and feed hungry minds. And to those nations like ours that enjoy relative plenty, we say we can no longer afford indifference to suffering outside our borders; nor can we consume the world's resources without regard to effect. For the world has changed, and we must change with it.

As we consider the road that unfolds before us, we remember with humble gratitude those brave Americans who, at this very hour, patrol far-off deserts and distant mountains. They have something to tell us today, just as the fallen heroes who lie in Arlington whisper through the ages. We honor them not only because they are guardians of our liberty, but because they embody the spirit of service; a willingness to find meaning in something greater than themselves. And yet, at this moment -- a moment that will define a generation -- it is precisely this spirit that must inhabit us all.

For as much as government can do and must do, it is ultimately the faith and determination of the American people upon which this nation relies. It is the kindness to take in a stranger when the levees break, the selflessness of workers who would rather cut their hours than see a friend lose their job which sees us through our darkest hours. It is the firefighter's courage to storm a stairway filled with smoke, but also a parent's willingness to nurture a child, that finally decides our fate.

Our challenges may be new. The instruments with which we meet them may be new. But those values upon which our success depends -- hard work and honesty, courage and fair play, tolerance and curiosity, loyalty and patriotism -- these things are old. These things are true. They have been the quiet force of progress throughout our history. What is demanded then is a return to these truths. What is required of us now is a new era of responsibility -- a recognition, on the part of every American, that we have duties to ourselves, our nation and the world; duties that we do not grudgingly accept but rather seize gladly, firm in the knowledge that there is nothing so satisfying to the spirit, so defining of our character, than giving our all to a difficult task.

This is the price and the promise of citizenship.

This is the source of our confidence -- the knowledge that God calls on us to shape an uncertain destiny.

This is the meaning of our liberty and our creed -- why men and women and children of every race and every faith can join in celebration across this magnificent Mall, and why a man whose father less than 60 years ago might not have been served at a local restaurant can now stand before you to take a most sacred oath.

So let us mark this day with remembrance, of who we are and how far we have traveled. In the year of America's birth, in the coldest of months, a small band of patriots huddled by dying campfires on the shores of an icy river. The capital was abandoned. The enemy was advancing. The snow was stained with blood. At a moment when the outcome of our revolution was most in doubt, the father of our nation ordered these words be read to the people:

"Let it be told to the future world ... that in the depth of winter, when nothing but hope and virtue could survive... that the city and the country, alarmed at one common danger, came forth to meet [it]."

America. In the face of our common dangers, in this winter of our hardship, let us remember these timeless words. With hope and virtue, let us brave once more the icy currents, and endure what storms may come. Let it be said by our children's children that when we were tested, we refused to let this journey end, that we did not turn back, nor did we falter; and with eyes fixed on the horizon and God's grace upon us, we carried forth that great gift of freedom and delivered it safely to future generations

from http://edition.cnn.com/

homesick

Эх нутагтаа хариж, шинэ оноо хайртай хүмүүстэйгээ гаргаад бөөн аз жаргал... энэ жилдээ эрч хүчтэй, аз жаргалаар дүүрэн байхнээ гэж ,,,,

амралт асар хурдан, бүр нүд ирмэхийн зуур, сайн яривал тэрнээс ч хурдан өнгөрлөө. ингээл буцаал нөгөө асар завгүй, ганц хүний амьдралдаа эргээд орох нь тэр дэээ хөөрхий. Өрөөндөө эхний шөнө ядарсан байсан боловч унтаж чадсангүй, сэтгэл сонин болоол хэвтээл байлаа...дараагийн өдрүүд нь бас овоо наана цаана гээд ажилтай байсан боловч яг орой болохоор аймаар эвгүй, гэрээ аймаар аймаар ихээр санаж байнаа, уйлав уйлав. Уг нь хамгийн анх ирчээд гэрээ санаж уйлж байсын, тэрнээс хойш зүгээр л байсын, тэгсэн харин сая тэссэнгүйээ........ ий ий ий

нээрээ тийн өчигдөр чихэвчээ алга болгочоод тэгээд явсан замаараа буцаад явсан чинь харин замийн хажуу талын жижиг чулуун дээр нээх хөөрхөн цагаан үс, харвал миний нөгөө чихэвч, энэ нь үнэхээр сайхан шүү японы, юмаа алга болгоход тэндээ байж л байна, эсвэл яг тодорхой газар луу утасдаал олоод авчина. заа нэг ийм зүйл уйлахийн хажуугаар бас болов гэж .

Монгол охид

Саяхан нэг яаж зүгээр байхав гэж бодоод гарч хэдэн нөхдийн хамт танцлалаа, шинэ газар нээгдсэн гэнэ, дажгүй л газар байналээ, боломжийн шүү,
Өөө, Тасархай тасархай охидууд үнэхээр их байнаа, би очиж эр хүн шиг л баахан шүлсээ гоожуулж байгаад ирлээ шдээ, кэкэ, "залуу харахын оронд охин хараад" гэж найздаа жоохон зэмлүүлэв, заа яадын, нүд унахаар гоё гоё, царайлаг өндөр, ганган охид, хүүүхнүүд зөндөө, харин гайгүй залуу харагдсангүй, кэкэк( харий ч гэсэн бодоогүй байх л даа)
Зүгээр нэгийн үед гадуур явахад харагдаагүй хүмүүсийг тэнд нэг тэгж бөөнөөр нь хардын байна, бодвол тэр гоё ганган хүмүүс нь энгийн бидний явдаг ордог газраар явдаггүйн болуу гэж бодлоо, том машин хөлөглөж бодвол тансаг нууцлаг газраар нь явдын болуу даа хөө, ямар ч байсан монголын охид бүсгүйчүүд үнэн тасархай юмааа

монголоос

Зээ хөө... та бүхнийхээ түмэн амгаланг айлтган төрсөн нутгаасаа мэхийн мэндчилж байнаа гэж ....ёоооооё гэртээ ирэх ямар гоё юмбээ.... гэрийнхэн, найз нөхөд, танил гудамж, монгол хоол, хотын агаар гээд л ... бүгдийг нь аймаар их санажэээ
эхний хэдэн өдөр бөөн сэтгэл хөдлөл, гүйж хашгирч цовхчоод л кэккэ... тэгээд баярлаад гүйж явсан чинь нэг долоо хоног нүд ирмэхийн зуур өнгөрдийн байна шүү... одоо тэгсэн 2хон долоо хоногын дараа буцаад явах болчихсон байхын...
Улаанбаатар тэр аяараа шинэ жилийн уур амьсгал , энд тэнд саа чимэглэл болсон, бас л хэрэндээ хөөрхөн гоёжээ... телевиз радиогоор байнгын шинэ жилийн мэндчилгээ, шинэ жилийн худалдаа гээд л ... орсон газарт шинэ жилийн дуу яваад л үнэн гоё.... Аан тийм эхний ирсэн өдөр аймаар бүр аймаар хүйтэн байсан шүү.. -28 хүрсэн, машинаас буугаад л байшин орохын хооронд нүүр хөлдөх гэж байлаа... харин одоо нэг овоо гайгүй -14 хавицаа кэкэкэ, гоё байнөөө гэхээс өөр хэлэх юм олдохгүй л байна ...
Ангийн андуудын маань ихэнх нь ажил төрөлтэй болчихсон, нэлээн завгүй болцгоож, би гэж нэг сайхан завтай амрах гэж ирсэн хүн л явж байх шиг байна, гэхдээ сэтгэл сайхантай найзуудтайгаа аль хэдийн уулзаад халуун яриа өрнүүлж, монгол караокэд ороод амжсан шүү гэж ...
орой харин гэрлүүгээ хариж явахдаа гандангийн дэнж дээрээ хороолол харагддаг байсан санагдах юм, харин энэ удаа харагдсангүйээ.... эрхбиш л замын хажуугын гэрлүүд сүүмийж байгаа нь харагдана... тэгсэн харин өвөл болсон гээд улаанбаатар гуайнх нөгөө утаан хөшгөө татаад юу ч харагдахгүй болчихсон байгаа нь энэ ажээ гэж ... нээрээ яг л гамшигт өртчихсөн юм шиг аймаар.... гадаа бараг гаралтгүй, тэр чигээрээ угаар, утаа, зүгээр сайхан амьсгалч ч чадахгүй ханиалгаад л ... хамгийн муухай нь энэ л байлаа...яг онгоц маань буянт ухаад (би чингис хаан гэсэн нэрэнд нь дургүй л дээ, энэ нэрэнд нь л дуртай ) газардаад 5секунд болонгуут шууд л утаа үнэртэж , заа яах аргагүй монголд иржээ, зөв газраа газардсаныг минь баталж билээ хөөрхий...нэг найзаасаа сонсохнээ судалгаа хийгдэж гэнэ, тэгсэн улаанбаатарын утаа ганшигын үеийнхээс ч хороосоо илүү байгаа гэнэ шүү, бас энэ утаанд амьдарч байгаа хүн нэг өдөрт амьдрах насаа 1,5 цагаар богиносгож байгаа гэсэн судалгаа гарсан гэнээ, ямар аймаар тоо вээ тэээ.... удахгүй үхэх юм байна л даа.... ёоооооё нээрээ энэ утаа арай л дэндүү юмаа.... арай л дэндүү...
нөгөө сайхан юм амладаг төрийин тэргүүн нар нь бодвол хотын гадна л амьдарч байгаа биз, тийм болохоор яаж ийм их утааг нь мэдрэхэв дээ, мэдэрсэн ч юу ч хийхгүйгээс хойш, тэр хэдийг юм хийхийг нь харж сууж, үхэх насаа хүлээж байснаас өөрсдөө иргэд сайн дураараа ямар нэг зүйл хийвэл яасан юмбээ.... ер нь юу ч байсан яадийн тээ... кэкэ аймаар аргаа барсан хүний үг байгааз тээ, болохгүй бол нэг өдөр жагсаал цуглаан хийж утаагаа багасгий гэсэн ч ядийн ер нь ингээд л утаандаа хордоод сууж байснаас утаандаа хордонгоо утаатайгаа тэмцсэн нь дээр шдээ тээ заа мэдэхгүй эээ, ямар ч байсан энэ утаатайгаа ингэж амьдарч ямар ч байсан болохгүй байхаа, өөр олон мэргэн ухаатнууд ямар нэг санаа байгаа байлгүй харин тэрийгээ хэрэгжүүлэх л хэрэгтэй байна даа
бас нэг юм байнааа, энэ юмны үнэ яасан аймаар юмбэээ... ёоооёооо шууд л түрийвчээ сэгсрүүлэх бололтой, асар үнэтэй , нэг гутал нь 300.000, куртка нь бас тэр хавьцаа, эээ бурхан минь, ямар гэнэвээ нэг mall нээгдсэн байхын, тэр нь бас асар үнэтэй тэгээд тэндээс нь хүмүүс юм аваад л байгаа юм шиг байгаан, тэгэхээр асар баян монголчууд овоо их байнаа, ямар ч байсан нөгөө дэлхийн өндөр өртөгтэй орнуудтай нь л зуузай холбоод л давхиад байх нь тэр дээ гэж ...

угаар утаа, үйлчилгээний байгууллагын хүмүүсийн харьцаа. юмны үнийг эс тооцвол монгол үнэн тасархай байнөөө

арайч дэнднээ

New Age

ийм нэг урсгал, үзэл (шашин арай биш) байдаг юм байна . нэгэн найз маань энэ тухай надад ярьж өгсийн, ярисан тухай нь интернэтээс хайвал энэ New Age гэгч нь болж таарлаа... заа тэгээд нэт.с олсон зүйлээ тэр чигээр нь тавичихья, хэрвээ сонирхвол нэт.р хайгаарай, эсвэл би найзаасаа дэлгэрэнгүй асууж өгч ч бас болох юм ...

New Age Religion is not a religion at all, but a vast syncretism (or mixing) of numerous religious and philosophical ideas. It combines aspects of spirituality, cosmology, astrology, esotericism, complementary and alternative medicine, various religious practices, humanism, collectivism, nature, and environmentalism.New Age practices and philosophies sometimes draw inspiration from major world religions: Buddhism, Chinese folk religion, Christianity, Hinduism, Judaism, and Sufism; with particularly strong influences from East Asian religions, Gnosticism, Neopaganism, New Thought, Spiritualism, Universalism, and Western esotericism.

ерөнхийдөө бол төрөл бүрийн шашин, урсгал , үзэлүүдийн цуглуулга бөгөөд одоогийн байдлаар төвлөрсөн цөм байхгүй байгаа юм байналээ...
энэ үзэлд " хүн өөрөө бүх зүйлийн цөм нь болдог бөгөөд хүн өөрөө ертөнцийг яаж харна тэр нь эргээд өөрт нь тусдаг. Нэг үгээр хэлбэл хүн болгон бурханлаг (найзынхаа тайлбараас зээлэв)" гэж үздэг ажэ... ер нь цаана нь зөндөө л юм байгаа бололтой... google.дээд үзэж болох байх.
орчин үед харин тохирсон үзэл юм уу гэж бодлоо.keke Хамаг юмны холимог болохоор элдэв юмтай харшилна гэж байхгүй, аль ч талруугаа хөрвөж болохоор юм шиг санагдав,
та бүхэн санаж байна уу, youtube дээр нэг хэсэг The Secret гээд байсан даа, тэр бас энэ үзэлд хамаарах байхаа

Боб - өгүүллэг

Онгоц хүрэх ёстой өндөртөө нэгэнт хүрсэн бололтой. Галбилзаж, далбилзах нь үгүй болж, мотрын дуу нь жигдхэн хүнгэнэнэ. Зорчигчид ч гэсэн ам амандаа дүнгэнэлдэн байснаа одоо байр сууриа олцгоосон учир ном унших нь уншиж, хөгжим сонсох нь сонсож, зарим нэг нь явдлын ядаргаагаа түр ч гэсэн гаргачих санаатай түшлэгээ налан зүүрмэглэнэ. Тэдний дунд би яваа. Онгоцны цонхоор тэнгэр огторгуйг дугуй хэлбэрээр харах нь нэг л чамлалттай санагдах тул нүүрээ цонхонд бараг наах шахан гадаад ертөнцийг харж суулаа.
Эсгий хийх гээд зулчихсан ахрын ноос шиг хэсэг хэсэгхэнээр үелэх хэрнээ зах хязгааргүй мэт үргэлжлэх нимгэн цагаан үүлэн дээгүүр сууж яваа хөлөг минь дүүлэн явна. Хэдийгээр нар ташиж, удахгүй бүрэнхий болох гэж байгаа ч үе үе нимгэрэх үүлсийн сиймхийгээр тэртээ доор хөлгүй их далай харлан хөхөртөнө.
Би явах суух болж сүүлийн хэд хоног юм хөөцөлдөж байгаа энэ гээд нойр хоолыг умартсан тул нисэж явахдаа бусдын адил дугхийгээд авбал зүгээр л юм. Гэвч нойр маань хаашаа ч юм хулжин оджээ. Үнэндээ бол буцах энэ өдөр хэзээ нэгэн цагт ирнэ гэдгийг мэдэж байсан боловч яг ингээд биелэлээ олчих юм чинээ санаагүй явжээ. Би хүний газар ажил амьдрал эрэн хэдэн жил болчихоод эх орон, эцэг эх, элгэн садан гээд сэтгэлд минь хоногшин үлдсэн сайхан болгонруугаа буцаж яваа минь энэ.
Сэтгэлийн мухарт тэр гэхийн тэмдэггүй баярын совин татчихаад, наадмын сураг сонссон хоньчин хүүгийн сэтгэл шиг хөвсөлзөөд, унтах нойрыг хүртэл умартуулчихажээ.

үргэжлэлийг эндээс

би уншаад өөрийн эрхгүй уйлдын байна, танд бас таалагдаж магадгүй гэж бодоод орууллаа

woman's worth

тэнцвэр

Дээр үед одоогынх шиг ийм электрон жинлүүр байхгүй байхад гурил будаагаа зөв жинлэж авахын тулд жингийнхээ нэг таваг дээр тохирох туухайг нь тавиад, тэгээд л нөгөө савлах зүүг нь хардаг байлаа... амьдрал яг л тэрэн шиг, чи хэрвээ зорилго тавиад тэрэндээ хүрье гэж бодвол хэдий хэр өндөр зорилго тавина төдий чинээ ямар нэг зүйлээ тэрнийхээ золиосонд гаргах л хэрэгтэй болно, яг л нөгөө тохирох туухайг нь тавидаг шиг, хэрэв чамд хүрэлцэхүйц туухай байхгүй бол өөрийн хүссэнээ хэмжиж авч чадахгүй......цаг, хүч хөдөлмөр, хүчин чармайлт гээд л төрөл бүр ....
Гэхдээ хичнээн их туухай тавиад заримдаа тийм их хэмжийний зүйлээ авч чадахгүй байж магадгүй, нөгөө жинлүүр чинь эвдрээд өгнө шдээ, кэкэк, тэр чинь чиний эрүүл мэнд, махан бие, бас заримдаа оюуны потенциал(гэхдээ энэ их эргэлзээтэй л дээ) ч юм уу байж болох юм ...

Ямар нэг зүйлд хүрэхийн тулд өөр нэг зүйлийг золиослодог нь л хамгийн үнэн юм даа гэж ойрд бодогдном....

Зарим хүмүүс магадгүй бүгдийг нь зохицуулаад л явдаг байх, би ч бас цагийн сайханд тийм байлаа .... гэхдээ сүүлд бодоод байхад бүгдийг нь хийсэн боловч нэг нь онц үнэлгээ авч чадахгүй төгсдөг байсан юм шигээ... тэгэсгээд л нэг сайн, дунд үнэлгээтэй, гэхдээ л бүгдийг нь хийсэн байдаг...

Нэг зүйлийг үүнээс хойш сайн санаж явья гэж бодлоо... хүн 2 л гартай, өөрөөр хэлбэл гарных нь тоо нь хязгаартай... тэгэхээр 2 гараараа барьж явах юм чинь бас хязгаартай л байж таараа.... удаан замын туршид чанга гэгч нь гартаа бариад, гараасаа алдахгүйгээр эцсээ хүртэл итгэлтэй явахын тулд хэрээс хэтэрсэн олон зүйлийг барьж явах биш, харин цөөн тооны, удаан аян замд чухал зүйлүүдээ л авч явах хэрэгтэй юмаа гэж.... тэгэхгүй асар их юмыг авч явж байгаад хамаг юмаа нэгэн зэрэг газар алдвал яаана?